راه شب

مثل دریای افق وقت پریشانی بخند
موسم پژمردگی با لحن بارانی بخند

در تلاطم‌های شب‌خیز بدون موج صبح
آسمان باش و به فصل تلخ طوفانی بخند

در دیار دل اگر دلشوره‌ای مهمان شود
از شیار دلهره بر نابسامانی بخند

تا ستون همدلی‌های نگاهم محکم است
بر سکوت وحشی و آواز ویرانی بخند

بغض باران‌زا اگر پوشد به تن سرخِ‌حیا
با شکست سدّ چشمانت به عریانی بخند

دوست می‌دارم تُ را ای مبدع لبخندِ اشک
جان اشکِ خنده‌ات با بیت پایانی بخند