راه شب

وقتی که چشمانم به تُ هر بار می‌افتد
قلبم شبیه ساعتی از کار می‌افتد!

از مردنم ترسی ندارم هیچ ، میدانم
با عشق این اتّفاق بسیار می‌افتد

زیبایی‌ات تنها نه هوش از واژه‌ها برده
بی اختیار از دست من خودکار می‌افتد!

در دوربینم می‌درخشد برق چشمانت
خورشید -تا وقتی تُ باشی- تار می‌افتد!

می‌خندی و در عکس‌ها بیچاره‌ام‌ کرده
چالی که روی گونه‌ات ناچار می‌افتد

جز خاطرات ما که رنگ تازگی داشت
هر چیز کهنه، گوشه‌ی انبار می‌افتد

بر شانه‌هایم تکیه کن! -ديوار یعنی این ...
وقتی به دست بهترین معمار می‌افتد

بازیگریم و "لحظه‌ی دیدار نزدیک است"
یک بار دیگر صحنه در تکرار می‌افتد