راه شب

پُـر از تاریکی‌ام، با چـشم مهتابت نشانم کن..
بـیا بـا واژه واژه شعـرِ جـانت، امـتحانم کن..

سکوتم، حرف نامفهوم و گنگم، بی‌ نفسهایت..
تو معنایم کن ‌و گاهی بخوان و خود بیانم کن..

سراپا سردم و مثلِ جـسد یک گـوشه‌ افتاده..
به داغِ بـوسه‌هایت زنـده‌ام کن، پرتوانم کن..

برای خود زلیخایی شدم، عشق و من و پيري..
تو یوسف باش و با اعجاز دستانت جوانم کن..

به ســر بگذار تــاجِ عــشقِ پاک و زرنگارم را..
مــرا یــکتاترین دُردانــه بــینِ دیــگرانم کن..

بــیا قـلبِ مــرا مـهمان دنیای دلت کن، بعـد..
میان دشتِ یــاقوتِ لبـت، گوهر فشانم کن..

به اوجم می‌رساند عـشقِ بی‌اندازه و نابت..
بـغل وا کن، برقصانم، چنینم کن، چنانم کن..

بگیر از بغــضِ قــلبم، تـلخ‌کامی‌هاي بسیارم..
مرا شیرین‌‌،شبیه طعمِ نامت، خوش‌زبانم کن.