راه شب

چهرہ‌ی ماہِ تُ را عشق به اما بکشد
آسمان چشمِ تُ را عین معما بکشد

در غزل های شبِ شعر ، تُ زیبای منی
در غزل‌های دلم قافیه رسوا بکشد

کفر من از قدمت باز مسلمان شدہ است
منّت پای تُ را سینه فُرادا بکشد

تُ که زیبایی و از باور باران مستی
غزلم نام تُ را دختر دریا بکشد

شدہ‌ام از نفست مست‌تر از جام شراب
مستی چشم تُ را بادہ هویدا بکشد

قلمم شعر شود شور شود ، می بارد
قصہ‌ی عشق ببین وہ به درازا بکشد