راه شب

شدم درگیر چشمانت، تُ از آغوش پاییزی
تُ حتی باخیالت هم، به فکرم شعر میریزی

منم که تند و بی پروا برایت شعر می‌گویم
تُ هم بر عکس من هستی شدیداً اهل پرهیزی

برایت شعر میسازم تمام خاطراتم را
تُ خیلی ساده می‌گویی عجب شعر غم‌انگیزی

نگاهت آتشین باشد،دلت مانند یک برکه
گره در دست تُ مانده که ذوقم را برانگیزی

بیا خوبی کن و یکبار،صرف از فعل رفتن کن
چه بگریزی زِ ابیاتم که بر زخمم نمک ریزی

عجب چشمی تُ داری که برایش شعر میسازم
تُ هم در جام من هر دم غمی روی غمی ریزی

#حیدریغما