راه شب

آنقدر ماه شدی، ماه به تحسین آمد
خرمن موی تو را ، مهر به آذین آمد
بزم شعر است بریز از لب خود شهدو عسل
وندر این بزم به تحسین تو، پروین آمد
زده ام تیشه به دل، از غم هجر تو دلا
که به تسکین دلم، یار چو شیرین آمد

تا سحر با قلم از روی تو بودست سخن
که به شکرانه پگاهم سر بالین آمد
چیدم از دست غزالی،غزلی عطرآمیز
که ز دیوان دلم نعره ی تحسین امد
هاتف