راه شب

به غیر خاطره‌ی بوسه نیست روی لبم
مرا ببخش که بی‌پرده‌ام، که بی‌ادبم!

هنوز مستم از آن بوسه‌های مردافکن
هنوز تلخم و تنها حریف می‌طلبم

مرا ببخش و ببوس و بگیر در بغلت
که مثل کاسه‌ی صبرم، از اشک لب‌به‌لبم

نه چشم تَر! که شبیهم به بغض صدساله
که مستعد شکستن در آهِ نیمه‌شبم

تُ شهزاده‌ی شیرین خسروانی و من
گُمان کنم که به فرهاد می‌رسد نسبم

مخوان به گوش من از منطق و حساب‌وکتاب
منی که منزجر از هرچه منفعت‌طلبم!

به گریه گفتم و خندیدی و دلم لرزید
از این‌که زنده بمانم پس از تُ در عجبم!