راه شب

خندیدن من بعدِ تو رویای محالیست
غمهای تو جمعند ولی جای تو خالیست

انگار که بعد از تو زمان کرده توقف
هر ساعت من قرنی و هر ثانیه سالیست

چون وسوسه ی شبنمِ دلداه به خورشید
آغوش تو انگار فقط وهم توالیست

سخت است که زخمی بشود مرغِ مهاجر
جانسوزتر از درد قفس؛بی پر و بالیست
.
خوش بود دلم پشت سرت آب نریزم
غافل که پِیَت چشمِ ترم ابرِ شمالیست

رد می شوی از کوچه و شب بوی اتاقم
در بهت فرو رفته که این عطرِ چه شالیست

شب گریه امانم ندهد بعدِ تو چشمم
همرنگِ گُلِ سرخ لگد خورده ی قالیست

گهگاه که از حالِ دلم عقل بپرسد
پاسخ بدهد اشک به او؛این چه سؤالیست

#منصور_پیکانپور