راه شب

خُشکم زده از دیدن آن سرخیِ لبهات
حیرت زده ، انگشت به لب ، محو تماشات

قد سروی‌وُ سیمین بدنی، موی تُ خرما
با نقش دوتا چال به هر گونه اضافات

خورشیدِ زمانی و به دور تُ مدوّر
سیاره و منظومه‌ی شمسی و مَدارات

لبخند ژکوندت زده در خاطر من نقش
زیبایی رخسار تُ‌هم قبله‌ی حاجات

روزم نشد آخر به جز از یاد تُ بیرون
نامت به لبم تا به سحر وقت مناجات

محکومِ به عشقت شدم ای رنگِ عسل چشم
مِهرت به دل و تا به ابد، سینه‌ی من جات