راه شب

.
ابتدا بسم رب آغوشش
گونه‌ها، چشم‌ها، لبش، گوشش

نقطهٔ عطف جذبهٔ رویش
انعکاس شکست ابرویش

سبزه‌اندام باغ زیتون‌ها
مو پریشان بید مجنون‌ها

تن بلندای نخل اهوازی
راه‌رفتن، خدای طنّازی

شعر اعجاز ناز می‌خوانم
در نگاهش، نماز می‌خوانم

ربنا آتنا هوای تنش
اهدنا فی صراط آمدنش

که بیفتد به کوچه‌مان گذرش
یا بچرخد به سمت‌مان نظرش

با همان چشم‌های بی‌بَدَلش
که چه جان‌ها گرفته در قِبَلَش

چشم‌ها قطره‌های بادام‌اند
چشم‌هایی که مست مادام‌اند

خانمان سوز ناکَسند اینان
که برای جهان بس‌اند اینان

دیده‌ها را خمار می‌خوانند
همه را بی‌قرار می‌خوانند

مردمانم که مست می‌خندند
تا زمانی که هست می‌خندند

تا زمانی که هست می‌خندم
دل اگر چه نبست، می‌بندم

#منصور_یال‌وردی