راه شب

غصّه ام اين بود،
می توان دوستت داشت!
می توان دلبسته ی لب هايت شد.

من نه بوسه را مزّه مزّه کرده بودم،
و نه گرمای دستانت را حس کرده بودم

به ماه بگو؛ آن دورها
شب ها بر موهايت بوسه بزند.

من سپرده ام ستاره ها
تا صبح باران را به خانه ام بياورند ،

تا عطر گل سرخ هنوز هم تو را
در همسايگی چشم هايم عاشقم کند.

#عرفان_یزدانی