راه شب

و من از دور به چشم تُ قناعت کردم
بارها رفتم و برگشتم و عادت کردم

تا که از روی خودم روی بریدم دیدم
پیش چشم همه از چشم تُ صحبت کردم

هرچه از خاطره‌هایت به زمین ریختمش
باز در خلوت شب، جمع و روایت کردم

خواستم از تُ بگیرم سرِ زلفِ دل را
با خودم در به درِ کوچه‌ی حسرت کردم

گفتم این بار اگر نام تُ آمد نزنم
زخمِ کهنه‌ست؛ ولی باز رعایت کردم

دل به دریا زدنم، ترس ز غرقاب نبود
من به امّیدِ تُ در ساحل اقامت کردم

آخرِ قصه نفهمید کسی غیرِ خودم
من چه دیدم که به این گریه قناعت کردم

آخرش هیچ نماند از منِ مغرور، جز این
که به ویرانه‌ی چشمان تُ عادت کردم