راه شب

مثل گل میخندی و از دور سوسو میکنی
هرنگاهی را تو بایک عشوه جادو میکنی

روزها از ازچشم من هی چهره پنهان میکنی
هرچه زیبایی تو دآری نیمه شب رومیکنی

مثل قمری میپری برشاخه ایی وناگهان
تا ز چشمت میشوم پنهان. توکوکومیکنی

تاکه ازاین شاعر تنها تومیرنجی عزیز
گاه گاهی خنده و یا چهره اخمومیکنی

پلک میبندی ومن پشت دلت گم میشوم
نازچشمت را تو زیباتر ز آهو میکنی

گرکه رمزو را چشمت راندانم ماه من
هی توتفهیم غزل باچشم وابرومیکنی

تامراوابسته ی مهتاب رخسارت کنی
روبروی آینه. آشفته گیسومیکنی

گربدانی من زراه دور می آیم شبی
صحن دل رابانگاهت آب وجارومیکنی

میخرامی همچو آهو تا پریشانت شوم
این من آشفته رادائم غزلگو میکنی

گاه بایک خنده قصدقلب مارامیکنی
این من درگیرچشمت راتوپررومیکنی

لحظه ایی غرق توهستم ازدل خودغافلم
میزنی یک چشمک ودل را غزلگو میکنی

مهدی شاهواری