راه شب

تا زبانت «دوستت دارم» خطابم می‌کند
از لبانت این سخن مست و خرابم می‌کند

در کنارم باش و هرگز فکر رفتن را مکن
من به تو دل‌ بسته‌ام هجرت عذابم می‌کند

چون ندارم طاقتِ دوری و هجران و فراق
دوریت چون یخ به گرما زود آبم می‌کند

با تو دل‌شادم بدونت مرغکی پشکسته‌پر
غیبتت بی‌بال و پر در منجلابم می‌کند

بودنت آب حیات است و نباشی شک مکن
غم به یک ساعت اسیرِ در سرابم می‌کند

تو فقط تنها دلیلِ شادمانی‌های من
بی‌حضورت غم به آتشدان کبابم می‌کند