راه شب

ای خوشا با یاد تو انبوهی از غم داشتن
دفتری خیس از غزل هر شب فراهم داشتن

ای‌که بیش‌از حد مرا دلبسته‌ی‌خود کرده‌ای
درد جانسوزی‌ست این‌شب‌ها تو را کم‌داشتن

دل اگر زخم از دَم تیغ تو بردارد چه باک؟
احتیاجی نیست با زخم تو مرهم داشتن

قسمتم - ای‌کاش - می‌شد جای این آشفتگی
تکیه‌گاه شانه‌ات را قرص و محکم داشتن

«خلوت تنهایی من» با «تو» زیبا می‌شود
کاش می‌شد این دو را همواره با هم داشتن!

سعید ایران نژاد