راه شب

واای، آرایش چشمان تو دیدن دارد
نوش بی نیش لبان تو مکیدن دارد

بین انواع نوای خوش و موسیقی شاد
خنده ی توست که یک عمر شنیدن دارد

قدر چشمان تو را فرشچیان می داند
این که این ناز چه اندازه کشیدن دارد

گل نه بر دست ، که در جای شکفتن زیباست
جز گل بوسه که از روی تو چیدن دارد

باد بیهوده وزیده چه بهار و چه خزان
روسری وا کنی آنوقت وزیدن دارد

چهره ات سبزه و چشمان تو آهو... اما
تپه ماهور تنت نیز چریدن دارد

آسمان مهر به آفاق نمی تاباند؟
پس چرا عشق کنون اینهمه دشمن دارد؟

می شوی قصه و در ذهن جهان می مانی
چون که چشمان تو صد خاطره از من دارد