راه شب

با تو در امن ترین

جای زندگانی ام
جایی میان سکوت
و رویا خیالی که
به تو می رسد

و از دوست داشتن
تو سرشارست
یا همچون خوابی
آسوده میان
بازوان .

نبودنت
آتشی ست میان
جنگل سرسبز قلبم ،،
پرنده ایی بدون
بالم
یا پروانه ایی در
پیله ی تنهایی مانده
و شاید چشمی
بدون روشنایی ..‌‌
برای با تو بودن
آنگونه باش
که آرزوی باران
ست ....
بودنت لبخندِ
مدامی ست
بر لبانم و اعجاز
زندگی و طراوت
باران ،

بیا که
نبودنت کابوس
بزرگ روزگار ست؛

به من بگو
راز چشمانت
چیست ؟
که نیم نگاهی از
تو مرا زنده
نگه می دارد