راه شب

صبح ها برایم غزلی دم کن

از ترنج دست هایت!

و ترانه ای بخوان از گندمِ سبزِ چشم هایت!

در افق نگاهم بنشین،

تا به وقت طلوع عاشقانه ای دیگر

در برکه یِ زلالِ لب هایت

روی بامداد سپیده و بهار

در امتداد بوسه هایم

شرح دوست داشتنت را بنویسم …