راه شب

دوباره حرف تو آمد، دلم بهانه گرفت
هزار شِکوه‌ دوباره ، از این زمانه گرفت

تو در حریم خیالم ، نوای دلکشِ شوری
چه عاشقانه هوایت مرا نشانه گرفت

هوا هوای غزل شد به محضِ آمدنت
که واژه واژه‌ی شعرم چه خوش جوانه گرفت

شُکـوه چشمه‌ی چشمت ، چه دلبرانه شکفت
اگرچه کودک دل را به تازیانه گرفت

تو آن طراوت بکری که صبحدم دارد
که با حضور تو باران چه عاشقانه گرفت

کمند مهر تو ما را ز غم نگه دارد
که دست‌های دلم را در این میانه گرفت

#علی‌خوش‌قامت