راه شب

هم دوست دارم خنده‌های جاری‌ات را
هم قهرهای کوچک رگباری‌ات را

در چشم من زیبا تویی، حتّی بپوشی
فردا همین پیراهن تکراری‌ات را

تکمیل کرده گل‌به‌گل، کاشی‌به‌کاشی
دست هنرمند خدا، معماری‌ات را

با روسری هم بی‌رقیبی، می‌پسندم
بازار سرپوشیدهٔ قاجاری‌ات را

در خانه تا هستی زمان می‌ایستد زود
دلبسته کردی ساعت دیواری‌ات را

گل‌های گلدان خوب می‌دانند بانو!
با ابرهای خوش‌خبر، همکاری‌ات را

من در هجوم دردهای این زمانه
تنها کمی می‌خواستم دلداری‌ات را

می‌پرسم: «آیا دوستم داری؟!» و چشمت
هر بار می‌گوید جواب «آری»ات را

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌