راه شب

بیا ای دلبر ِ مستانه در ، شب های رویایی
بیا بیرون ز لاک ِ غم ، پری ِ ناز دریایی

بیا بوسه بزن بر شعله های ِ ، این تن ِ تب دار
و خود را وارهان از سایه های ِ شوم تنهایی

بیا پرواز کن تا ساحل آرام آغوشم
بیا هنگامه بر پا کن ، جنون هر تمنّایی

بیا آغوشِ وا کن ، ساحل ِ آرامش ِ رویا
که توفانم در آن پیچ و خم ِ ، گیسوی یلدایی

بیا تا دلبرانه ِ بنگرم ، چشمان مستت را
و خود را گم کنم ، در قعر چشمان ِ زلیخایی

نگاهت مثل شعر است و ، "امیر" آن شاعر ِ مجنون
که دارد گَه شرار ِ شرم و ، گاهی شور لیلایی

‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌ ‌‌‌‌

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌